محدوده قیمت: 85.000 تومان تا 450.000 تومان
| وزن | 150 گرم |
|---|---|
| ابعاد | نامعلوم |
| سایز | 6×9 سانتیمتر, 9×12 سانتیمتر, 10×15 سانتیمتر, 13×18 سانتیمتر, 15×20 سانتیمتر, 20×30 سانتیمتر |
| جهت طرح | عمودی و ایستاده |
| کیفیت طرح و عکس | کیفیت خوب |
سید خلیل عالینژاد (۲۱ خرداد ۱۳۳۶، صحنه – ۱۳۸۰ یوتبری، سوئد) روایتگر راستین مکتب تنبور صحنه، نوازنده، خواننده، شاعر و آهنگساز اهل ایران و یکی از چهرههای دینی آیین یارسان بود.
سید خلیل عالینژاد در ۲۱ خرداد ۱۳۳۶ در شهر کرمانشاه بدنیا آمد و در ادامه به شهر صحنه از توابع استان کرمانشاه مهاجرت و در آنجا زندگی کرد ایشان در خانوادهای از پیران آیین یارسان متولد شد. پدرش سید شاهمراد عالینژاد، نوازنده تنبور بود.
سید خلیل آموختن تنبور را نزد سیّد نادر طاهری آغاز کرد و پس از ۲ سال نزد سید امرالله شاهابراهیمی رفت. وی همچنین از آموزش درویش امیر حیاتی نیز بهره برد و بعدها نزد عابدین خادمی آموزش خود را ادامه داد. سید خلیل عالینژاد در این دوره و به صورت همزمان سرپرستی گروه صحنه را نیز بر عهده گرفت. در سال ۱۳۷۵ وی پس از اتمام تحصیلات عمومی به دانشگاه رفت و از دانشگاه هنر در رشتهٔ موسیقی فارغ التحصیل شد.
سید خلیل عالینژاد بر ردیف موسیقی دستگاهی ایران تسلطی کامل داشت. او آواز را از مکتب میرزا حسین خادمی آموخته بود.دف را نزد نادر نادری فرا گرفت.و همچنین تار را از کیخسرو پورناظری آموخت. شیوه نوازندگی او در تار، به مکتب برومند و سبک پردهگیریها و زخمههای شمرده نزدیک بود. جملهبندیهایش در سه تار، شیوهٔ نوازندگی یوسف فروتن را به یاد میآورد. سید خلیل همچنین علاوه بر نوازندگی تنبور به ساخت تنبور و سهتار نیز پرداختهاست و ساختههای او با مهر «شیدا» محصول کارگاه مشترک به همراه عبدالرضا رهنما و بعد از سال ۱۳۷۰ در کارگاه شخصیش با مهر «قلندر» موجود است.
در اوایل دهه ۶۰ گروه تنبور شمس به سرپرستی کیخسرو پورناظری تشکیل شد و عالینژاد به جمع این گروه پیوست. حاصل همکاری با گروه تنبور شمس، تکنوازی و جواب آواز ماندگار سید خلیل در کاست صدای سخن عشق بود که با صدای شهرام ناظری انتشار یافت.
در اواسط دهه ۷۰ سید خلیل خود گروه باباطاهر را تشکیل داد و اعضای گروه باباطاهر در اجلاس هنرهای دینی (۱۳۷۵ تهران) برنامهای اجرا کردند که ویدئوی آن به نام زمزمهٔ قلندری به نفع خیریه کهریزک دراختیار علاقهمندان قرار گرفت. در سال ۱۳۷۱ سیدخلیل به وصیت احمد عبادی برای شرکت در مراسم خاکسپاری او به تهران رفت و پس از آن دیگر هیچگاه به دیار خود بازنگشت. نزدیکان عالینژاد در مصاحبه با بنیاد عبدالرحمن برومند گفتهاند که در پی «فشارهای امنیتی بسیار زیاد و همچنین فشار مالی که به عنوان یک دام برای ایشان تنیده شد»، از صحنه به تهران رفت. به گفته آنها، عالینژاد در آن سالها «برای مخفی ماندن محل سکونتشان از دید مامورهای امنیتی گاها چندینبار در سال اقدام به جابجایی و تغییر محل سکونتشان میکردند.»
او علاوه بر خوانندگی و تنبورنوازی، سهتار هم مینواخت و در نواختن این ساز چیرهدست بود. او در سال ۱۳۷۶ به جشنوارهٔ موسیقی حماسی آمد. وی در آنجا زیر بغل استاد خود درویش امیر حیاتی را گرفت و او را به صحنهٔ تالار اندیشه آورد تا به نواختن تنبور بپردازد. خودش نیز در بخشی از برنامه مقامهای سوار سوار، سماع رقم چهارم، جلوشاهی و خان امیری را اجرا کرد و به دلیل ارائهٔ ماهور ایلامی و عالیمکان که برای اولین بار انجام شد مورد تشویق تماشاگران قرار گرفت.
عالینژاد پس از چندین سال ماندگاری در تهران در سال ۱۳۷۹ برای شش ماه به سوئد رفت و برای یک سال نیز اقامتش را تمدید کرد. عاقبت تنها چند هفته پیش از برگشتن به ایران در ۲۷ آبان ۱۳۸۰ در شهر یوتبری سوئد، در آموزشگاه محل کارش به دست افراد ناشناس به قتل رسید. قاتلان او بعد از وارد کردن ضربههای چاقو به ناحیه سر و تن، محل سکونت او را نیز آتش زدند. عالینژاد بعد از انتقال به بیمارستان درگذشت و بدن او دارای سوختگی شدید بود.
سید خلیل عالینژاد در دوران تحصیل دانشگاهی، پژوهشی با عنوان «تنبور از دیرباز تا کنون» را بهعنوان پایاننامه خود تدوین کرد.این اثر در ده فصل تدوین شد. این پژوهش به بررسی پیشینه، تاریخ و سیر تحول تنبور میپرداخت و حاصل مطالعات و پژوهشهای او در زمینه این ساز بود. این اثر بعدها با همین عنوان در قالب کتاب منتشر شد و از جمله آثار مکتوب عالینژاد در زمینه پژوهش درباره تنبور بهشمار میآید.
از وی پنج آلبوم موجود است :
۱/آئین مستان
۲/ثنای علی
۳/ آشنایان ره عشق با صدای سیدجلال محمدیان
۴/آلبوم بداهه نوازی شکرانه
۵/آلبوم سماع وصل(ناشر هفدانگ)
و همچنین آثار بسیاری از قطعات در اجرای رسمی و اجراهای خصوصی باقیمانده است.
هنوز بررسیای ثبت نشده است.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.